Keep Blogging

Το αγαπώ και το εκτιμώ ιδιαίτερα το blogging, δυστυχώς όμως δεν είμαι τόσο τακτικός όσο θα ήθελα. Θα προσπαθήσω να ανεβάζω τριών ειδών δημοσιεύσεις: μικρά σύντομα σχόλια, προσωπικά άρθρα και τοποθετήσεις και κάποιες αναδημοσιεύσεις ενδιαφερόντων τοποθετήσεων.
Keep Blogging!

Ο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό

"Ο Μαρινάκης έφερε τον Ρόμενταλ, τον Ιμπαγάσα και τον Ριέρα. Ο Βαλβέρδε τον Φουστέ και τον Ουρτάδο... Ο Ερνέστο Βαλβέρδε παραλαμβάνει μια ομάδα πολύ πιο κοντά στα δικά του γούστα από εκείνη με την οποία πήρε το νταμπλ. Εχει την εμπιστοσύνη του μεγαλομετόχου, την εκτίμηση της εξέδρας και την ανοχή του Τύπου. Εχει την ευχέρεια να δίνει ένα επίσημο παιχνίδι την εβδομάδα σε πλήρη αντίθεση με τον ανταγωνιστή του. Εχει βάθος πάγκου και εναλλακτικές επιλογές. Για τους λόγους αυτούς στερείται του... δικαιώματος στην αποτυχία." Γ. Χελάκης (Sportday, 25/8/2010)

Απεργίες...

Θέλω κάποιος νοήμων Έλληνας να μου πει εν μέσω κρίσης από που αλλού εκτός από τον τουρισμό μπορεί να ελπίζει σε ανάταση η ελληνική οικονομία και μετά να μου πει πόσο πιστεύει ότι συμβάλουν στην κοινή προσπάθεια οι απεργίες των ναυτεργατών, των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, των οδηγών βυτιοφόρων κτλ

Σοσιαλιστική Ενωμένη Αριστερά

Με βάση αυτά που καταδίκαζε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και αυτά που τελικώς εφαρμόζει, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι πρέπει να κάνω ως κοινωνικό πείραμα ένα κόμμα που θα λέγεται Σοσιαλιστική Ενωμένη Αριστερά και θα εφαρμόζει τις πιο "δεξιές" πολιτικές για να δω πόσο μεγάλο ποσοστό θα πάρει στις εκλογές κ πόση ανοχή θα δείχνουν οι Έλληνες στις πολιτικές του.

το ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε ΠΑΡΙΖΑ (ΠΑναθηναϊκή ΡΙζοπαστική Αριστερά)

papaki.redplanet.gr

Ο μπαρμπα-Μήτσος και οι καραμέλες του

Μεταξύ των δύο προηγουμένων δημοσιεύσεων τάσσομαι σαφέστατα υπέρ του πρώτου άρθρου. Το άρθρο του Μανδραβέλη δεν αποτελεί Βίβλο, αλλά μία απλουστευμένη μορφή κοινωνικής αφύπνισης. Σκοπός του προφανώς δεν είναι να αποτελέσει θεμέλιο λίθο της φιλελεύθερης ιδεολογίας (ή βόμβα στα θεμέλια των κοινωνικών δικαιωμάτων κατά τον Χωμενίδη), αλλά να βοηθήσει τον μέσο Έλληνα να συνειδητοποιήσει την στραβή ρότα που αρμένιζε. Λογικές όπως η κεντρική φιλοσοφία του άρθρου του Χωμενίδη τείνουν να προσφέρουν ψυχολογικό άλλοθι στις εξόφθαλμες ανορθολογικές συμπεριφορές που αποτελούν τροχοπέδη στην δημιουργία ή εξέλιξη μίας υπεύθυνης κοινωνίας.

Προφανώς και δεν φταίει κυρίως η συμπεριφορά του «να κρύψω 15 ευρώ από την εφορία» για την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, προφανώς και οι πολιτικοί χειρισμοί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι έχουμε δημοκρατία και στη δημοκρατία ο λαός είναι υπεύθυνος. Εμείς τους εκλέξαμε, εμείς ήμασταν οι εργοδότες τους και άρθρα σαν του Χωμενίδη αποτέλεσαν διαμορφωτές μιας κοινής γνώμης που προσέφερε ηθική/κοινωνική νομιμοποίηση. Με λίγα λόγια λοιπόν καλά κάνει και θέλει η κόρη του Μπάρμπα το αυτοκινητάκι της, το ποτό της κτλ, μόνο που πρέπει να το αγοράσει χωρίς δανεικά, με λεφτά που έβγαλε από τη δουλειά της και όχι από την πλασματική κοινοτική επιδότηση που παίρνει ο μπαμπάς από τους κουτόφραγκους…

Όσο για τη δεύτερη καραμέλα, φυσικά και δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς λόγω της μοναδικής ευκαιρίας. Τα μέτρα είναι κοινωνικά άδικα και θα δημιουργήσουν τεράστιες τριβές στη δομή της κοινωνίας. Είναι μέτρα μονομερή, που στοχεύουν μόνο συγκεκριμένες ομάδες και δεν προβλέπουν κάποιου είδους μορφή ανάπτυξη. Το γεγονός αυτό όμως δεν πρέπει να μας οδηγήσει στον ωχαδερφισμό και στα μοιρολόγια αλλά στη δίψα για υπερηφάνεια, ομοψυχία, συνεργασία, εργατικότητα και παραγωγικότητα (επιτέλους). Μια δίψα που θα αποτελέσει τον οδηγό για δουλειά και πρόοδο.

Αυτή είναι η ευκαιρία και όποιος θέλει θα ακολουθήσει, όποιος δεν θέλει μπορεί να διώξει κανα κρουαζιερόπλοιο από τα λιμάνια μας για να κάνει τη μούρη κρέας στο κεφάλαιο.

Οι καραμέλες της ντροπής

Μετά από παρότρυνση μιας φίλης διάβασα το παρακάτω άρθρο - απάντηση του Χρήστου Χωμενίδη στην προηγούμενη δημοσίευση του Πάσχου Μανδραβέλη.

Δυo καραμέλες πιπιλάνε τον τελευταίο καιρό κάποιοι που είναι -είτε περνιούνται για- διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ακόμα και για πνευματικοί ταγοί. Η πρώτη αφορά τη συλλογική ευθύνη των Ελλήνων για τη σημερινή κατάντια. «Όλοι δεν κλέψαμε» ρωτάνε «ποιός λίγο, ποιός πολύ την εφορία; Όλοι δεν ενισχύσαμε στην πράξη αισχρούς θεσμούς όπως το φακελάκι ή το γρηγορόσημο; Όλων μας η αδρεναλίνη δεν εκτινάχθηκε στα ύψη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Εμείς, εν τέλει, δεν αναδείξαμε διά της ψήφου μας τις ηγεσίες που οδήγησαν το εθνικό σκάφος στα βράχια; Ας κάτσει λοιπόν τώρα ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και ας κωπηλατήσει αγόγγυστα μέχρι το τέλος της ζωής του, αφού πρώτα αυτομαστιγωθεί και ικετέψει γοερά τη συγγνώμη των ουρανών ή έστω των παιδιών του…»

Τέτοια αντίληψη δεν επικράτησε ούτε μετά από τη συντριβή του Τρίτου Ράιχ. Κανένας δεν κατέστησε τον ταπεινό θείο Γιόχαν απ’το Ντύσσελντορφ συνένοχο του Αδόλφου Χίτλερ, όπως συμβαίνει σήμερα με τον μπάρμπα Μήτσο από τα Γρεβενά, που υποδεικνύεται αν όχι ως η ρίζα του κακού, ως η αναγκαία τουλάχιστον προϋπόθεσή του, εφόσον δεν αντέδρασε εγκαίρως στη σαπίλα. Τι δεν αντέδρασε; Ενσωματώθηκε σε αυτήν, ροκανίζοντας στο μέτρο των δυνάμεων του τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις! Όφειλε δηλαδή ο μπάρμπα Μήτσος απ’τα Γρεβενά να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες (που τραγουδούσαν επί τριάντα χρόνια στη διαπασών) και να κάνει το κορμί του κυματοθραύστη της διαφθοράς…

Αν πεις δε για την κόρη του, εκείνη κι αν ευθύνεται για τη χρωκοπία του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων: Παρέδιδε επί χρόνια ιδιαίτερα μαθήματα έναντι δεκαπέντε ευρώ την ώρα δίχως να κόβει αποδείξεις! Η δήλωση εισοδήματός της ήταν σχεδόν μηδενική. Τόλμησε να πιστέψει –ποια; η θυγατέρα ενός επαρχιώτη μικρεμπόρου- πως δικαιούται να’χει το αυτοκινητάκι της, να βγαίνει κάπου-κάπου για ποτό, να πηγαίνει διακοπές. Έχαψε –οποία αφέλεια- το παραμύθι της «ισχυρής Ελλάδας», που έχει οριστικά ξεφύγει απ’τη μιζέρια του παρελθόντος. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να πεινάσει, για να μάθει να μην εμπιστεύεται πλέον κανέναν. Ούτε καν τον εαυτό της.


Θα ισχυριζόμουν πως η καραμέλα της συλλογικής ευθύνης είναι ό,τι πιο ισοπεδωτικό και άρα πρόστυχο: Εξομοιώνει ηθικά τον εγκληματία μεγαλοπρομηθευτή του δημοσίου και τον πολιτικό συνέταιρό του με τον απλό πολίτη-μικροπαραβάτη. Επιμερίζει την ενοχή. Όλοι μαζί να ριχτούμε στην κόλαση. (Κάποιοι, τυχαία είτε μοιραία, θα πέσουν στα μαλακά…) Και όλοι να λάβουμε άφεση αμαρτιών, εάν κάποτε γυρίσει ο τροχός.


Θα το ισχυριζόμουν άμα δεν υπήρχε η δεύτερη καραμέλα: Το να βαφτίζεται γενικώς και αδιακρίτως η κρίση ευκαιρία και να παρουσιάζονται τα εξουθενωτικά μέτρα περίπου σαν τις αναζωογονητικές αφαιμάξεις που πραγματοποιούσαν οι μεσαιωνικοί γιατροί. «Η φτώχεια» σε διδάσκουν «θα μας συνεφέρει. Θα μας βγάλει από τον καταναλωτικό λήθαργο. Θα ενισχύσει τη δημιουργικότητά μας. Σε χαλεπούς άλλωστε καιρούς δεν μεγαλουργήσαμε;»


Δεν χρειάζεται να είσαι φωστήρας της ιστορίας ή της κοινωνιολογίας για να τους απαντήσεις πως όχι: Η φτώχεια δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν. Φτώχεια σημαίνει λιγότερες επιλογές, μικρότερη ελευθερία. Ο φτωχός δεν μπορεί ούτε να ταξιδέψει ούτε να σπουδάσει ούτε καν να χωρίσει. Τα φτηνά προϊόντα -υλικά και πνευματικά- είναι πλην εξαιρέσεων και φτηνιάρικα. Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες, στοχαστές, επαναστάτες σπανίως πένονταν. Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ζούσε τυχοδιωκτικά αλλά μποέμικα, κάνοντας αρπαχτές από φεουδάρχες. Ο Κάρολος Μάρξ δεν θα’χε ποτέ γράψει το «Κεφάλαιο», εάν δεν τον υποστήριζε ο βιομήχανος Ένγκελς. Το ταλέντο ενός παιδιού που γεννιέται στην ένδεια, κατά κανόνα πάει στράφι. Και αν όντως σε περιόδους βαθιάς κρίσης καταγράφονται υπερβάσεις, ηρωισμοί, παλλαϊκή ανάταση, αυτό συμβαίνει διότι προβάλλεται και υπηρετείται το όραμα ενός καλύτερου μέλλοντος, μιάς κοινωνίας πιο δίκαιης, απαλλαγμένης σίγουρα από τη φτώχεια.


Στη ζοφερή συγκυρία που μας έλαχε, έχουμε επείγουσα ανάγκη –προτού κατασπαράξει ο ένας τον άλλον- από ένα πειστικό σχέδιο ανάκαμψης, μία ρεαλιστική ελπίδα, μια καινούργια αφήγηση. Και πάντως όχι από τύπους που κουνάνε αφ’υψηλού το δάχτυλο και μας κερνάνε καραμέλες-χρυσωμένα χάπια, τόσο ωφέλιμα κι ανακουφιστικά όσο και το αλάτι πάνω στην πληγή.-

www.protagon.gr